W$p1erajmy hosp1cja w Polsce

26 kwietnia 2013
Autor:

Ruch hospicyjny wiązany jest z tradycją średniowieczną. To właśnie wtedy powszechne stały się gospody i schronienia dla podróżnych oraz chorych. Współczesne znaczenie hospicjum, jako miejsca opieki i w$p1rcia chorych w stanie terminalnym, powstało pod koniec XX w. Idea opieki paliatywno-hospicyjnej została stworzona przez  dr Cicely Saunders.

Na gruncie polskim prekursorem owej idei była Hanna Chrzanowska, organizatorka pielęgniarstwa domowego w Krakowie. Z jej inicjatywy chorzy przewlekle i terminalnie zostali objęci opieką we własnych domach. Do powstania pierwszego w Polsce hospicjum   przyczynił się Synodalny Zespół Studyjny oraz lekarze krakowskiego Instytutu Onkologii i Szpitala im. S. Żeromskiego w Krakowie, których zainspirował wykład dr Saunders. Hospicjum św Łazarza postało w 1981 roku.

Od tamtej pory liczba hospicjów urosła do 349, do których zalicza się publiczne (państwowych, samorządowych) i niepubliczne (prowadzonych przez stowarzyszenia, fundacje, stowarzyszenia zakonne, Caritas) zakłady opieki paliatywno–hospicyjnej. Wg współczesnej definicji WHO z 1994 roku opieka hospicyjna to “całościowa, czynna opieka nad chorymi, których choroba nie poddaje się skutecznemu leczeniu przyczynowemu. Obejmuje ona zwalczanie bólu i innych objawów oraz opanowanie problemów psychicznych, socjalnych i duchowych chorego”.  Celem działalności hosp1cjów jest „osiągnięcie jak najlepszej, możliwej do uzyskania jakości życia chorych i ich rodzin”. Dlatego tak ważne jest nasza pomoc. W$p1erajmy hosp1cja na różne sposoby, nawet najprostsze, czyli oddanie 1 % podatku dochodowego.

Współcześnie działają dwa modele hospicjów: hosp1cjum domowe i stacjonarne, oby dwa w$p1erają chorych w stanie terminalnym. Stan ten nazywa „ostatni okres życia chorego, w którym badania diagnostyczne i leczenie przyczynowe tracą na znaczeniu, z wyjątkiem sytuacji, w których nagłe pogorszenie stanu chorego może być wywołane przyczyną, której skorygowanie przyniesie istotne korzyści kliniczne”.

Chorzy przebywający w hospicjum stacjonarnym kierowani są tam przez lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego. Pobyt w hospicjum, który ma podpisany kontrakt z NFZ jest bezpłatny. Do hospicjów domowych mogą zgłaszać chorych (poza lekarzem) sami chorzy, rodzina chorego, inni pracownicy medyczni i osoby bliskie.

W$p1erajmy hosp1cja i ludzi w nich pracujących. Nad chorymi terminalnie opiekę sprawuje interdyscyplinarny zespół (model stworzony przez dr Sauders) składający się z w$p1erajmy hosp1cja lekarza, pielęgniarki, fizjoterapeuty, psychologa, pracownika socjalnego, duchownego oraz wolontariuszy bez wykształcenia medycznego. Wolontariusze są niezwykle ważni w wypełnianiu podstawowych celów działalności hospicjum. Swoją pracą wykraczają poza czysto formalne stosunki pacjent-opiekun, są oni dla chorych osobą dodającą otuchy i stanowią dla nich swoistą opokę. Zespół w całości z kolei osoby pomaga w uśmierzaniu bólu zarówno fizycznego jak i psychicznego chorych przebywających w hospicjach.


Kod HTML artykułu - ułatwia przedruk artykułu na Twojej stronie www:

Dodaj komentarz